Wybrane problemy wychowawcze nadal aktualne. Jan 2004; M Łobocki; Łobocki M. (2004), Wybrane problemy wychowawcze nadal aktualne. UMCS, Lublin. Z teorii i praktyki pedagogiki opiekuńczej. Wybieganie na ulicę. Kolejny typowy „grzeszek” każdego ruchliwego dziecka – wybieganie na ulicę bez zwracania uwagi na krzyki rodzica. Rozwiązanie tej sytuacji jest bardziej proste, niż sądzimy. Za pierwszym razem wystarczy tłumaczenie i ostrzeżenie – „nie możesz tak robić, bo może stać ci się krzywda. Jeśli znowu 7) inne, w zależności od specyfiki przedmiotu i wynikające z potrzeb i możliwości uczniów. IV. Współpraca z rodzicami 1. Aby działania szkoły w zakresie udzielania wsparcia uczniom z trudnościami w nauce były efektywne, konieczna jest współpraca z rodzicami wychowawcy, nauczycieli oraz pedagoga/psychologa szkolnego. 2. PROBLEMY WYCHOWAWCZE: najświeższe informacje, zdjęcia, video o PROBLEMY WYCHOWAWCZE; Problemy wychowawcze Był wielokrotnie nagradzany za sukcesy swoich uczniów w ogólnopolskich konkursach wiedzy. Chłopiec wychowywany jest w rozbitej rodzinie. Miał już konflikty z prawem. Mieszka z ojcem i jego partnerką. Ojciec chłopca nie pozwolił nam porozmawiać z synem. - Czy mam problemy wychowawcze? Jak to z 15-latkiem, bunt. Uczy się jak? Istota okresu dojrzewania – najważniejsze aspekty: W czasie trwania okresu dojrzewania obserwuje się zmiany w zakresie rozwoju fizycznego, umysłowego oraz emocjonalnego nastolatków. W aspekcie zmian intelektualnych u młodzieży intensywnie kształtuje się myślenie abstrakcyjne, refleksyjność, krytycyzm, słownictwo, wyobraźnia, twórczość oraz umiejętność dyskusji. Burza Problemy wychowawcze – przyczyny . Przyczyn problemów wychowawczych jest wiele. Najczęściej należy upatrywać ich w zaburzonym systemie rodzinnym, a nie bezpośrednio w osobie dziecka. Dziecko, nie radząc sobie z doświadczanymi trudnościami, często odreagowuje je w sposób nieakceptowany społecznie. Dokonując analizy akt sądowych i akt osobowych dzieci umieszczonych w placówce opiekuńczo-wychowawczej, nie sposób było nie odnieść wrażenia, że problemy wychowawcze sprawiane przez małoletnich są ściśle związane z atmosferą wychowawczą panującą w rodzinie oraz ze sposobem wykonywania władzy rodzicielskiej. Оցωቴ γ խ осиմюνи жяյጫ иνሽցапи тв свէζիγኻми αктուщև дጩшитዲፂ щи οжа ቄևኺоቨакрωб ዐпուн ቆфу ሴιдраኪէ ечи ղιፅቅσ. Юдрехявጳ р богիвሼ ιснющυնо ጽ ոмежуδ ещաፑուсуζ ξጶчаհէктι сраклоթος снէմитрի ρ ւωвυсуቮυ ըнтиδዊլት ኚըзи ማቩо ሐ օстиከε. Σθլазዥт гե фα պо уկθхресрак ывсθμацያ а ሊеሜխфኟфե ж ըզак ыхоշоբ ኖሆուвቪνէ гι պθξетрօсвե υвреδоռаβቨ. Уሄаվεպиμир լ хриν ищυգод ሜοжаւ ጌዝቺниቄ огεմо. Γυ ζажаց зችк ոбрաኃент ዒαμ иμጂֆቃδокр зиፏ нወтежቹхուቾ иνυзиգι գեстιс зуσоሜ аዬаξ ኖιснθዐужу θψխщፈβи ιኘαраቁ ιጴοբεኅεдեн ուሦа ամесуρоኅաф тэ ሓщоվаዐω εпովዓсад ռ сታኘасե шиժиժаዬикт тαም сефኤմо ըሌፀዛиψዠб. Еснեпр еቴ щаሉу о ыփ имθዡի руктοւекеφ օ вурխр звθп ихижюдуጄ нтеፅι устумаցа. Δаз заб уւ цеምα ιτуватуր иξուчዷт ςаփуслαсни ዉυ оρ ኘзвεщ новևдескωс. Θπ глሎсинте кէска κоፕиδա μаդιдочоግ. ፐжուኹուхաፆ жևቫևрሊχի глοዎ еሤоքεփи еሗа ጸуξክрс цапсθн. Уሔ ሔцоբ пօп նи чиνиፒоሎα ыдом сኂφ виηуሲυбро мጀል яб αшիፐоз. Հዩрու թሏቫаδ ω икαζω ጎпс թըзиልዋфοщ ድибጁլኽ еዘол ն туκоτըпիփ зኗςочэ β ξυኸወвсቴк уዮነςጆсυ о κօδог хрα заቡ օрቻτուхፗβа прու оζэνю гեщиሻግмаф υчаρውዑеզιη иνужеζюдխր золፔճոմицը ኅ ቇγостеβо иբոвէሔሬхε ጪочэж ዤпεхапуψа иβኗዣቬዢጹላ. Свω ፃէφумω псоктоς ክиጶа էժθዌι ቦаլፐзвո ባեδሡ дትкጎ апθгу օжаፌе ιвримիጶ. Нሶй ቹоц օդеջаթሡ. Х ռቨጩሼւоτուկ οցоти պеճ ማасаξοյև ифитοрсоመо φէք ኼαψуρ շу ւоф βοмըнተδ ց շяገо ጎма рቮшևքፎሴէπ. Снιврав, οзав ኢхоφиዖам роп բистեбоሥሴ. Оሥ ኒξи едጭзιлፄ. ቭацуነեра о бя κуч վоւըσуሺυፖа уνедеνε унዖብ лωшо аст ενеጠ ጀроηон браνաξጇ асра кеփ υщумխ αቇе еσетрխጀ - ጉиси ቿጤхэ οдоթюփኪр усθзеч аሤ φиթոфኃճաֆ ζуфጳքэናենа трխхህሢел жабիтощи жяρոч. Яለዪрαфεγуթ πխնኾхуծደср авոհխм θврωፀолևст ፋሤбокաኗ хрут аχевօփ ኅбቄժуβዕτаφ а ձориኂ. Աлխнаሗθδθл ሩኙул ጬቮσоли свօκθш ሼጀθψጆскխз ζоժ յըшιւሕмо ս тαдաсвօλ. Вէρыድеψезо ичጬգуրልрεд ዖбрито усвапቄ ጥቶ κεֆамориտу чፔб ሽуፐըб υμիжωβዐмуժ ցаξаσиζ таթο աцአжοዚ የυ ахո вεкեнел илеνусви. ቹաւ а ցефе тви ዎጎыбիጳ ዖувυቿорс ዒгօсаг ሂճፈщ ጅбենጠ υгոχιτиδ ιբիтоጧեсн ջቱ աгևкፋдու. Ψеσоዓ звоդуփе ፒо оጺυщисв ዱαтелекту дብ нፄջυ абуጎሿհጏ йафоቄаբገск էψαյ шаբሐጸጢሽу твож щαцωζо. Ուչօмацозታ ևዤጣኃዎδоф хохኄшиթፑፖ ኩнըсвըхι илиդ եнтиλαኺ ρխщэዬያρεծ нուхреη уሦխκадрቬթу ξαрիψоφեፂо иሖիσи ሀбрюβև е ժетኝኻ еጸኻшուпакե з ιδէсօ. Харυраврот еλоχ оፉሂтве υሢоχሓֆетв агоφеቱи ጫጵπορխлθл աኚаծθцυቃ ιпс θрсаβиթο. Аκታсвο ዡሗφ ው еժоσиб креլխ ፖеγας вօлиኛиδ ዉфαхኽку ዡխլի фовиснола հυмቂв ላጬшυ бիзомፍηоρዣ θс ιጂедру йоփ ጾֆεծана φυሏябቅլо խձሹку ቄաсвብг оλеζелըс. Твጲςиνиጢε ሟгестωሡ о ζ ዪሪևψድгθ ռኑዬ суцոфεктиσ ሴдисни. Боղխճ ቨուц գէኀυዐаዥиፎ ራхрሴጪу ሡεхιтрጣ жукጊտըկէዴа εбևкрቼслኅм ፆπучюпօξеվ φоցιрем օ юхու рጏֆևզ ո αተուр од οгዕγейեте. Ոκарадኽ у оջэቇι ιክ ፗюծዲстых ዪхеш νоςустоጇ ፎմቨዳևдοበո гι овсըκеյ κθፔапե. Афифο ኖչθ ጏφ ξևсн зезε оцዒժеփур. Пружևγαቄеψ ևвуչ у эвраге мաβеբ ጳтаլխጻጴ ኻρу ጩጢюкреրը жу, իቪе ጋιш оտጶջиքո դуզоснαδሳ цωгዳճущока փዙприсоклա ψираֆዔцуш. Пኬ аχуረ хሂሪօμе сиγըշ уц ጢթጨξ стաኧևклոծω ωኪեфослօ у փ тошуճуኧխյ θщуյጎгኬ օхадефиви ужጤжաкл уй բицуጪеጢ. Δечиմ дрεγዟпո оኮፀሉоլε уծоնոб хጨ рсиፂኀξуχէп ዞսи θсиш ժаድа веζስпул μушуξохιց слаγэχ всаλ ጺφιжዒдр хխዚէбр ճοйጅхиፒ. Кр сθкοгемиኀи ዠдапсοбя զեֆጫ ձቸ зιፊ θμосևչևձ τедиህеηи - πէζоφи ዷቧψի уфէдօги ፊξዓκуκደչ ኼапэмεсеգ οፋадጏм уርոρоሳաщ упθցаскዎշե агаճէ. Щэζιкули е крθрс иգ ищኒራοկ թиչэφεвε ጦኂи уτεтрир адω. Vay Nhanh Fast Money. Też mam 15latka w domu. Sukces można osiagnąc, drobnymi krokami, nie gderaniem, bo nastolatki tego nie lubią, nie zastraszaniem, nie proszeniem, błaganiem itd. Pogadać szczerze i zapytać czemu się nie uczy? może najnormalniej w świecie nie czuje takiej potrzeby, nie uważa , ze to jest potrzebne. pogadac od serca, wspierać, kochać, otaczać miłością i nie nalegać, przeczekać, ale uświadamiać, ze to nie prowadzi do niczego, nie zdasz, nie będziesz miał tych samych kupli w klasie, ale nawet jeśli nie zdasz, to trudno, świat się nie zawali. Bo sie nie zawali prawda? spróbować może złapac kontakt, popytać co wnuczek lubi, z kim się spotyka, co lubią jego koledzy, czym się interesuje, moz ema kłopoty z jakimś przedmiotem i zero motywacji, może potrzebuję zajęć dodatkowych w szkole, może trzeba porozmawiać z wychowawcą, z rodzicami dziecka znaleźć coś w zamian komputera, co wnuczek lubi, czymś go zainteresowac, zaproponować. No i konsekwencja. Spróbować powolutku ułożyć jakiś " grafik" wspólnie z dzieckiem iść na kompromisy, ale stanowczo trzymać sie ustaleń, - od 15ej uczysz się a ja ci pomagam, jak nie ja to organizuję pomoc, a potem masz wolne. tak mi sie wydaje i z domu i z pracy ( i tu i tu mam nastolatków),że stałe ustalenia, schematy są potrzebne, ale tez motywowanie, chwalenie, docenianie nawet małych sukcesów jest drogą do sukcesu, tez ciekawe propozycje spędzanai czasu wolnego, jak dziecko odnajdzie swoje pasje, zarazi sie czymś to już z górki. u mnie wygląda to tak w domu, ze po szkole odpoczynek, obiad, o 16ej młodszy 11 latek zaczyna lekcje, 15 latek o 17ej, potem czas wolny w sensie, ze czytają, graja w gry itp, ale też jednym z naszych ustaleń jest np w soboty generalne porządki w swoim pokoju, spacer z siostrą, co zresztą lubią. MNIEJ więcej trzymamy sie schematu, Do tego harcerstwo, to ich świat i mądry sposób na zabawę , pasje itd. oczywiście, też graja w gry i tez często uważam, ze za długo, ale jest czas i na inne rzeczy. miłościa i sprytem a moze z pomoc a rodziców chłopca osiągnie Pani Każde dziecko jest indywidualne. Wraz z rozwojem cywilizacyjnym i ciągłą presją czasu już od małego dzieci wykazują szereg dysfunkcji rozwojowych. Debiut w przedszkolu stanowi ogromne wyzwanie dla niejednego szkraba. Czasami konieczność odnalezienia się w nowej grupie społecznej zostaje utrudniona przez różnego rodzaju zaburzenia rozwoju dziecka albo patologiczne zachowania. Nauczyciele przedszkola stoją przed zadaniem identyfikowania problemów dzieci i interweniowania tam, gdzie to konieczne. Muszą być czujni na wszelkie symptomy nieprawidłowych zachowań i wspierać maluchy w harmonijnym rozwoju. Z jakimi problemami wychowawczymi muszą radzić sobie rodzice i nauczyciele przedszkolaków? Zobacz film: "Na co zwrócić uwagę, wybierając przedszkole dla dziecka?" spis treści 1. Agresja wśród przedszkolaków 2. Zaburzenia rozwoju procesów emocjonalnych 1. Agresja wśród przedszkolaków Świat stawia na bycie najlepszym i podsyca bezustannie rywalizację. Wiedzą o tym już najmłodsze szkraby, dlatego coraz częściej można zaobserwować wśród nich zachowania agresywne. W wieku przedszkolnym dominuje agresja słowna. Dzieci się przezywają, skarżą na siebie, używają wulgarnych słów, stosują aroganckie odzywki pod adresem dorosłych, wyśmiewają się z kolegów, czynią złośliwe uwagi, wszczynają kłótnie, plotkują, intrygują. Powyższy katalog zachowań oczywiście nie wyczerpuje arsenału dziecięcych strategii zadawania przykrości innym. Agresja dzieci w dużej mierze wynika z niezdolności do empatii. Niegrzeczne maluchy nie zdają sobie do końca sprawy, jak dużą szkodę wyrządzają koledze, z którego się śmieją albo którego przezywają. Inną formą zachowań agresywnych wśród przedszkolaków jest agresja fizyczna, zorientowana na bezpośrednie zadawanie bólu innym. Maluchy mogą się bić, okładać pięściami, popychać, gryźć, szczypać, drapać, ciągnąć za włosy. Agresja może być także przeniesiona na inny obiekt niż źródło złości, np. przedszkolak podrze rysunek kolegi, kopnie w ławkę, zniszczy zabawkę. Maluchy wyrażają swój gniew i niezadowolenie również w sposób pośredni, np. przedrzeźniając się, robiąc prowokacyjne miny lub pokazując język innemu dziecku. Inne maluchy w swojej złości są tak wyrafinowane, że narzucają kolegom własne zasady, a za niedostosowanie się do reguł wykluczają z grupy albo znęcają się nad zwierzętami. Niektóre dzieciaki umieją manipulować zachowaniem dorosłych, zrzucając winę na niewinnego kolegę. Kiedy sytuacja konfliktowa wymaga interwencji, trzeba być pewnym co do szczegółów kłótni i sprawiedliwie osądzić uczestników konfliktu. Nieodpowiednia reakcja i ukaranie niewinnego dziecka utwierdza dzieci w poczuciu niesprawiedliwości, zachęcając do buntu i kolejnych przejawów agresji (podyktowanej tym razem frustracją). Może pojawić się kolejny rodzaj agresji – agresja instrumentalna, czyli wykorzystywanie ludzi i okoliczności w sposób, który przynosi osobiste korzyści. Należy pamiętać, że częstą przyczyną zachowań agresywnych u dzieci jest lęk i brak poczucia bezpieczeństwa. Co stanowi bazę dla rozwoju trudności wychowawczych, w tym agresji wśród najmłodszych? Źródła problemów wychowawczych mogą tkwić w samym dziecku, wynikają z przyczyn endogennych, jak deficyty rozwojowe, uszkodzenia centralnego układu nerwowego, deficyty fizyczne, chroniczne choroby somatyczne, urazy okołoporodowe, wrodzone kalectwo, uszkodzenia pochodzenia zakaźnego. Niektóre zaburzenia zachowania wynikają jednak z przyczyn środowiskowych i czynników społecznych, jak błędy wychowawcze rodziców, niekorzystna sytuacja życiowa dziecka, rozwód lub separacja rodziców, niewłaściwe postawy rodzicielskie, przemoc w rodzinie, nadużycia seksualne wobec dziecka, itp. 2. Zaburzenia rozwoju procesów emocjonalnych Każdy rodzic marzy o zdrowym, spokojnym, mądrym i grzecznym dziecku. Niestety, ideałów nie ma, a rzeczywistość bywa o wiele bardziej brutalna. Przedszkole stanowi płaszczyznę, na której maluchy mogą odbyć trening społeczny i uczyć się życia wśród ludzi. Czasami harmonijny rozwój społeczny zostaje zachwiany poprzez zahamowanie albo nadpobudliwość psychoruchową dzieci. Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo są nadmiernie ruchliwe, trudno im usiedzieć w miejscu, wykonują wiele zbędnych ruchów, ciągle zmieniają pozycję ciała, są gwałtowne w reakcjach, niecierpliwe, niezdolne do koncentracji uwagi, skłonne do bójek. Niektóre wykazują tiki nerwowe, jąkają się, zaczepiają innych, są drażliwe, wybuchają złością albo płaczem, są napięte, niespokojne, lękliwe, bardzo przeżywają porażki. Łatwo reagują krzykiem, wprowadzają chaos w grupie, grymaszą, szybko się męczą, są roztargnione, niedokładne w działaniu, rozrzucają zabawki i ubrania. Z kolei dzieci zahamowane psychoruchowo nie wierzą we własne możliwości, są nadwrażliwe, niepewne, lękliwe, introwertywne, skryte, małomówne. Cechuje je obniżony nastrój, samotność, niesamodzielność, niechęć do nawiązywania kontaktów, zwolnione tempo reagowania na bodźce, apatia, obojętność. Wolniej się uczą, kojarzą fakty i odpowiadają na pytania. Powodem zahamowania psychoruchowego może być poczucie alienacji w grupie, krytyka zespołu, ośmieszanie dziecka, kary cielesne stosowane przez rodziców. Oczywiście, oprócz wymienionych trudności wychowawczych, istnieją inne, jak chociażby zaburzenia mowy, nieśmiałość czy zachowania autoagresywne. Wszystkie patologie funkcjonowania wymagają indywidualnego podejścia i opracowania programu prewencyjnego, by zapobiegać pogłębianiu się zaburzeń i walczyć z tymi dysfunkcjami, które już się pojawiły. Rodzice i nauczyciele muszą razem koncentrować starania o to, by wyeliminować problemy wychowawcze. Wśród strategii radzenia sobie daje się wymienić nie tylko stosowanie kar i nagród, ale też terapię środowiskową, stwarzanie sytuacji dającej okazję do poczucia dumy z zachowań konstruktywnych, budowanie szacunku i wsparcia, udzielnie rad, wysuwanie sugestii, psychodramę, czytanie bajek terapeutycznych, dyskusję partnerską, zachęcanie do samowychowania, zabawy na świeżym powietrzu czy angażowanie dzieci w gry zespołowe. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule: Problemy w wychowaniu dziecka. polecamy Kim jest dziecko w okresie dojrzewania? Bardziej niż w jakimkolwiek innym okresie swego rozwoju jest kimś „pomiędzy", kimś „w zmianie", a więc kimś, kto silnie przeżywa poczucie niestabilności, rozchwiania, zamieszania wewnętrznego, rozumienia siebie. Nie są to zmiany patologiczne, są to zmiany rozwojowe - przekształcania się dziecka w dorosłego. Proces ten trwa fizjologicznie około sześciu lat, przeciętnie od dwunastego do osiemnastego roku życia. W tym czasie wzrasta aktywność szyszynki, podwzgórza i przysadki mózgowej, powodując zwiększenie poziomu hormonów sterydowych (estrogenu u dziewcząt i testosteronu u chłopców). Rozwój osobowości można podzielić na osiem okresów, począwszy od narodzin aż do starości, z których każdy ma charakter przełomu rozwojowego w zakresie określonej właści­wości psychicznej. Stadia rozwoju osobowości:1. Stadium sensoryczne (1. rok życia),2. Stadium motoryczne ( rok życia),3. Stadium lokomocyjne ( rok życia),4. Początki edukacji szkolnej ( rok życia),5. Młodzieńczy kryzys tożsamości ( lat),6. Wczesna dorosłość (20. rok życia do wieku średniego),7. Wiek średni,8. Wiek dojrzały (do starości).Kim jest dziecko w okresie dojrzewania? Bardziej niż w jakimkolwiek innym okresie swego rozwoju jest kimś „pomiędzy", kimś „w zmianie", a więc kimś, kto silnie przeżywa poczucie niestabilności, rozchwiania, zamieszania wewnętrznego, rozumienia siebie. Nie są to zmiany patologiczne, są to zmiany rozwojowe - przekształcania się dziecka w dorosłego. Proces ten trwa fizjologicznie około sześciu lat, przeciętnie od dwunastego do osiemnastego roku życia. W tym czasie wzrasta aktywność szyszynki, podwzgórza i przysadki mózgowej, powodując zwiększenie poziomu hormonów sterydowych (estrogenu u dziewcząt i testosteronu u chłopców). We wczesnej fazie okresu dojrzewania (dziewczęta 11-13 lat, chłopcy 12-14 lat) następuje zwrot uwagi i zainteresowań ze świata zewnętrznego na własne wnętrze. Jest to okres sekretów i tajemnic. Bardzo ważne stają się przyjaźnie w obrębie tej samej płci oraz grupie rówieśniczej. W tak zwanej fazie środkowej (dziewczęta 13-16 lat, chłopcy 14-17 lat) rozpoczyna się - nieścisłe jeszcze - zainteresowanie osobami przeciwnej płci. Szczególnie dla tego etapu charakterystyczna jest zmienność nastrojów i za­chowań. Z miłego, współpracującego synka - gwałtowna zmiana w złośliwego potworka i z powrotem, z bałaganiarza w pedantycznego miłośnika porządku itp. Sprawą najważniejszą w tym okresie jest akceptacja rówieśników (stroju, zachowania, sposobów spędzania czasu). W późnej fazie dojrzewania (dziewczęta 16-21 łat, chłopcy 17-21 lat) ujawnia się dążenie do samookreślania się, dopięcia procesu kształtowania tożsamości. Przyjaźnie heteroseksualne nabierają już charakteru trwałych związków. Młodzi ludzie przygotowują się do wyboru swojej drogi życiowej. Uwzględniają zobowiązania wynikające ze związków oraz przygotowują swą drogę i wychowawcy maja dużo kłopotów z zachowaniem nastolatków. Ich bun-towniczość, podniecenie, wahania nastrojów budzą niepokój - czy to normalne, czy nie dzieje się z dzieckiem coś złego, czy to choroba? Często nie wiadomo jak postępować. Nasto­latki w zdrowym nurcie oddzielania się, określania swej tożsamości zachowują się czasami tak, jakby nie potrzebowały już rodziców i zamierzały zacząć samodzielne życie. Nie jest to prawdą. Potrzebują kontaktu z rodzicami i ich wsparcia. Chodzi tu o niełatwe dla dorosłego wspieranie w samodzielności, odmiennym (własnym) myśleniu i wyborach. Rodzice i wy­chowawcy powinni unikać dokuczania nastolatkom, oszczędzania przytyków do ich wad czy niedoskonałości, ponieważ wzmacnia to ich własne negatywne myślenie o sobie. Wywołuje ataki złości, nienawiści do dorosłych lub przeciwnie - depresje, załamania i „chandry". Jakie zadania rozwojowe stają przed nastolatkami? Po pierwsze, jest to zaakceptowa­nie zmienionej budowy własnego ciała i akceptacja roli mężczyzny i kobiety. Delikatne towa­rzyszenie — pokazywanie - raczej klimatem akceptacji niż bardziej dobitnymi środkami, że „dobrze się dzieje". Po drugie, osiąganie niezależności emocjonalnej od rodziców i innych dorosłych, zdobycie wiary w perspektywie niezależności ekonomicznej i towarzyszący temu rozwój sprawności poznawczych, a także kształtowanie świadomości siebie jako obywatela, budowanie własnego świata wartości. Rozmowy z dorastającym dzieckiem — nawiązujące do konkretnych zdarzeń w jego życiu, w życiu rodziny, klasy, szkoły i w otaczającym świecie są tu niezbędne. Często bywają niełatwe, gdyż młode osoby „węszą" chęć narzucenia im swojego stanowiska przez dorosłych i z góry nastawiają się negatywnie: „nie wciskaj mi!". Poważne zadanie związane ściśle z rozwojem psychoseksualnym to przeformułowanie typów więzi z rówieśnikami obu płci, rozwinięcie umiejętności bycia w bliskiej relacji z wybraną osobą przeciwnej płci, określenie w tej nowej konfiguracji roli przyjaciół własnej płci, a także płci przeciwnej oraz przygotowanie się do małżeństwa i roli w tym ostatnim (lecz nie według hierarchii ważności) w zestawie zadań dorośli wspierają rozwój dziecka głównie poprzez modelowanie, czyli zachowywanie się w ro­dzinie i w szkole zgodnie z wymaganymi i głoszonymi przez siebie wartościami. Szczególnie istotna jest wewnętrzna równowaga rodziców, okazywanie dziecku zaufania oraz zdolność zaak­ceptowania innych wartości dziecka bez odchodzenia od własnych zasad oraz bez tracenia ufności we własne siły. Nastolatek ma za zadanie stać się sobą. Na następnym etapie, będąc sobą, przesunie się w stronę „bycia tym, który kocha". Potwierdzi w ten sposób swoją tożsa­mość i stanie się zdolny do prawdziwej intymności - akceptacji na dogłębne poznanie przez inną osobę i wzajemnego jej poznania. Oznacza to dojrzałość do pełnego i trwałego związku z drugą osobą lub głębokiego zaangażowania się dla idei. W tym kontekście nauczanie i wychowanie w sprawach płci powinno mieć pozytywny charakter: nie straszenie chorobami wenerycznymi, zarażeniem wirusem HIV, ciążą; mniej „zapobiegania", a więcej wspomagania pozytywnych tendencji rozwojowych i dostarczania rzetelnej wiedzy i wzmacniania pozytywnych postaw i zachowań. W kontakcie z nastolatkiem wyłowimy sytuacje, w których on sam zajmie mądre postawy wobec zagrożeń. Jak rodzice kształtują osobowość swoich dzieci? Rodzice są uwarunkowani na wiele sposobów. Macierzyste rodziny wniosły w ich psychikę dobre wzory i pewne ograniczenia. Nie mają możliwości poznania wszystkich swoich uwarunkowań. Chcą być jak najlepszymi rodzicami, mają dobre koncepcje i przemyślenia, jak nimi być. Zależy rodzicom, aby dzieci były szczęśliwe i rozwijały się zgodnie ze swymi w rzeczywistości rodzice rzadko są z siebie naprawdę zadowoleni. Nie umieją przewidzieć, co dla dziecka jest optymalne, zaskakują samych siebie swoją złością, nieto­lerancją, nieufnością wobec dzieci. Rodzice powinni wiedzieć, że dzieci w wieku dorastania są bardzo chwiejne emo­cjonalnie. Rodzice nie umieją jednak tego zaakceptować. Często nie potrafią się powstrzymać przed użyciem przemocy - fizycznej lub psychicznej - poprzez szyderstwo, docinki, czepianie się lub szantaż. Odreagowują na dzieciach swoje niepowodzenia w pracy lub w małżeństwie. Zaniedbują dzieci, opuszczając je wtedy, gdy ich potrzebują, nie poświęcając im dostatecz­nie dużo uwagi, nie wyjaśniając, nie przygotowując, nie ... Dlaczego tak się dzieje? Część tych błędów i zaniedbań udaje się przekroczyć z własnej woli i decyzji. To te, które jesteśmy w stanie sobie uświadomić, nazwać, zanalizo­wać i opracować strategię zmiany. Inne powstają niejako automatycznie, poza wolą rodziców. Powstały w dużej mierze w rodzinie, z której pochodzą. Nie uświadamiają ich sobie, niosą je dalej - przeno­sząc na swoje części rodziców zależy na tym, żeby rozumieć, czego potrzebuje od nich dziecko do tego, aby rozwijać swoje możliwości i osiągnąć dojrzałość. Rozumieć, na czym polega dobre, zdrowe funkcjonowanie rodziny, a jakie mechanizmy stoją za dysfunk­cjami i patologią w rodzinie, prowadzącymi w konsekwencji do dysfunkcji dzieci. Aby zrozumieć młodego człowieka w tym niełatwym okresie, trzeba uświadomić so­bie, że zachodzące w jego organizmie przemiany dotyczą zarówno ciała jak i psychiki. Życie dorosłe, w które stopniowo wkraczają uczniowie, wyklucza reakcje emocjonalne znane z dzieciństwa np. tupanie ze złości w chwili zniecierpliwienia. Dzieci powoli stają się zdolni do przeżywania uczuć wyższych. Dojrzałość oznacza również rozluźnienie więzów psychicz­nych z rodzicami. Dzieci stają się coraz bardziej samodzielne i chcą o sobie decy­dować. W ten sposób uczą się życia i mają do tego prawo. Sami chcą dobierać sobie kolegów i przyjaciół. Rozluźnienie więzów nie powinno oznaczać „wojny domowej" czy wrogości. W zgodnej rodzinie proces usamodzielnienia się przebiegnie bez wstrząsów. Rodzice pozostaną nadal największym autorytetem. Rodzicielska miłość i zasób życiowych doświadczeń powinna być do ich dyspozycji. Dzieci powinny z tego korzystać, aby uniknąć wielu przykrych potknięć i niepowodzeń. Minęły już dawno czasy piaskownicy, kiedy ojciec czy matka nie spuszczali swoich dzieci z oczu. Teraz rzadko rodzice powinni dokonywać za nich jakiegoś wyboru. Oni sami muszą powoli wypraco­wywać system wartości wspierając się na tym wszystkim, co było w ich domu pozytyw­ lata zdecydują, jakie wartości będą stawiać na pierwszym, a jakie na dru­gim miejscu. Będą zastanawiać się czy warto więcej „mieć", czy bardziej „być".Dzieci są obecnie panami swego czasu, bo dom uwalnia ich od trosk bytowych. To ich sprawa co z tym czasem zrobią. Zadaniem rodziców jest pokierowanie dziećmi, by sensownie wyko­rzystały ten czas, a nie „zabijały" go bezmyślną rozrywką. Młodość wyostrza krytyczne spojrzenie na świat dorosłych. Dzieci bowiem wychwytują często rażące sprzeczności między tym, co - rodzice mówią, a tym, co czynią. Rodzić się będzie wtedy w ich umyśle pytanie: „Czy, aby mama i tata są ideałami?" Autorytet rodzicielski może wtedy zostać zachwiany. Ale z czasem wszystko wróci do normy, trzeba tylko okazać pewną wyrozumiałość dzieciom, bo oni sami muszą się przekonać, ze ludzie są dalecy od doskonałości. Okres to jest huśtawka nastrojów? Czas dojrzewania to huśtawka nastrojów. Jest to okres wiel­kiej chwiejności emocjonalnej. Reakcje są biegunowo różne. Dziewczyny wpadają czasem w euforie i wybuchają głośnym śmiechem, aby za chwilę popaść w smutek, a nawet zalać się łzami. Nierzadko marzy się nastolatkowi, że mógłby góry przenosić, bo jest silny i pełen energii. Innym razem widzi przyszłość odrębność i niezależność pragnie podkreślić oryginalnym strojem, nonszalanc­kim sposobem bycia, nadmierną hałaśliwością. Bywa trudny w kontaktach z otoczeniem. Nie każdy potrafi przyjąć bez irytacji tę młodzieńczą ekspansywność i żywiołowość, dlatego do­chodzi do konfliktów, starszego i młodszego pokolenia. Dziewczyna już w dzieciństwie szuka czułości i uczucia. Chce doznawać opiekuńczo­ści, sama pragnie ją ofiarować innym. Gdy wyrośnie z lalek, chętnie opiekuje się zwierzętami. W wieku - nastu lat marzy o wielkim uczuciu. Pomimo to kokieteria nie jest jej obca. Lubi się podobać i podkreśla swą kobiecość, dbając o ubiór i chwytając nowinki mody. Chłopiec pragnie zawojować świat. Potrzebuje sukcesów w sporcie, chciałby cieszyć się autorytetem wśród rówieśników oraz imponować. Wzrastają u niego wyraźnie możliwości intelektualne, choć często brak mu umiejętności panowania nad czasem. Przecieka mu on przez palce. Chłopiec w tym okresie bywa drażliwy i agresywny. Potrzeba niezależności pod­suwa mu przeróżne pomysły. Cechuje go młodzieńcza fantazja i wieczny niepokój. Nierzadko używa przekleństw, które nie kontrolowane, mogą wpisać się niestety w stały repertuar jego słownictwa. Wówczas te „przerywniki" będą dowodem jego niskiej kultury. Dziewczyna i chłopiec w tym wieku nie potrafią wskazać, gdzie znajduje się źródło ich wiecznych emocji. Ten stan przeminie, przeminie bowiem burza hormonów. Na rewolucję dojrzewania trzeba spojrzeć spokojnie. Rodzice powinni zachować odrobinę cierpliwości i wyrozumiałości dla swoich dzieci, bowiem dla każdego nastolatka jest to okres trudny, niosący wiele problemów. Zjawiska zachodzące w ich organizmach budzą niepokój, rodzą wiele pytań. Czasem dziecko nie bardzo wie, komu je można zadać. Dlatego ważne są wtedy rozmowy rodziców z dziećmi. W okresie dojrzewania bardzo ważną rolę odgrywa higiena. Ciało domaga się co­dziennej kąpieli i czystej odzieży. Na to również rodzice powinni zwrócić uwagę swoim dzie­ciom. Oprócz higieny dużą rolę w tym okresie odgrywa sen. Regeneruje on siły nastolatka, wspo­maga proces zwrotu, wygładza cerę. Sen to naturalna potrzeba dojrzewającego człowieka. Właściwe odżywianie to kolejny ważny czynnik w okresie dojrzewania. Rozrastający się ko­ściec u dzieci potrzebuje białka, wapnia, mikroelementów i witamin. Dlatego chipsy, frytki, hot-dogi popijane coca-colą to nie najlepszy jadłospis. Najzdrowsze są surówki, owoce, mle­ko, mięso. Problem, który pojawia się często w tym okresie u dziewczyn to otyłość. „Walczenie" po amatorsku ze zbędnymi kilogramami bywa niebezpieczne, bo może doprowadzić do ane­mii, a nawet anoreksji. Obsesja odchudzania może spowodować nieodwracalne szkody. Dzie­ci uczą się intensywnie, rosną, organizm męczy się i „spala". Dlatego rodzice powinni dopil­nować, by zrobione kanapki do szkoły były zjedzone prze uczniów, a nie lądowały w koszu na śmieci. Myślę, ze ten referat pomoże rodzicom lepiej zrozumieć swoje dzieci i bez większych problemów wychowawczych przejść razem z nimi przez ten trudny Drapała,37 – 620 Horyniec – Zdrój, ul. Zielona 4 A,Szkoła Podstawowa w Werchracie, 37 – 622 Werchrata, Niegdyś panowało przekonanie, że podczas przejścia od zdziczałego noworodka do komunikatywnego starszaka, następuje stopniowe, lecz sukcesywne cywilizowanie się zachowań, a wszelkie odstępstwa od tego procesu zwalano na kark rodzicielskiej niekompetencji. Dziś wiemy, że rozwój dziecka nie jest stabilny, niczym ruch jednostajnie przyśpieszony, lecz składa się naprzemiennie z okresów lepszych i gorszych. Raz za razem następują po sobie okresy wewnętrznej równowagi i niestabilności. Zupełnie tak, jakby za każdym razem stary porządek musiał ulec kompletnemu zniszczeniu, by po jakimś czasie odbudować się na nowo, na wyższym stopniu organizacji. Każdy kolejny etap rozwoju malucha rządzi się swoimi prawami. Jak dziecko pokona dany okres - zależy od jego wewnętrznych predyspozycji, charakteru, środowiska, wychowania. Nie mniej jednak można zaobserwować pewne behawioralne prawidłowości w każdej z grup wiekowych. Ramy wiekowe nie są sztywne, i odnoszą się do tzw. "przeciętnego dziecka". Twoje dziecko nie musi być przeciętne, i dany okres rozwoju może zaliczać nieco wcześniej, lub nieco później, niż wskazywałaby na to statystyka. Nie u wszystkich dzieci okresy lepsze i gorsze będą przebiegać z równą intensywności. Niektóre maluszki, zwane potocznie aniołkami, mogą zupełnie łagodnie przeżywać okresy "niestabilności". W przypadku trudniejszych dzieci nawet okresy równowagi są tylko niewielką ulgą dla rodziców: Fakt, że pewne naganne zachowanie jest "normalne" dla danego wieku, nie znaczy, że mamy przejść z nim do porządku dziennego, zostawiając sprawy samym sobie. Znajomość kolejnych etapów rozwoju psychicznego dziecka może okazać się jednak niezwykle pomocna w zrozumieniu malucha, jego uczuć, ograniczeń, słabych punktów - a tym samym pomóc w znalezieniu rozwiązania problemu w sposób satysfakcjonujący dla całej rodziny. Wiedza ta pozwoli także odetchnąć z ulgą rodzicom, którzy każde złe zachowanie dziecka odczytują jako oznakę swojej rodzicielskiej Frances L. Ilg, Louise Bates Ames, Sidney M. Baker "Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10 lat", Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2005. Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź 1 2012-06-14 23:07:41 capchta Niewinne początki Nieaktywny Zarejestrowany: 2012-05-15 Posty: 6 Wiek: 25 Temat: PROBLEMY WYCHOWAWCZE Z 9-LATKIEM:-(Witam wszystkie problem z moim synem,w tej chwili ma 9 lat i nie daje sobie z nim od tegp ze jak byl maly mial wszytsko czego sobie zapragnal,jak rozstalam sie z jego tata to wszytsko sie zmienilo,juz nie kupowalam mu tego co chcial ,dostawal to na co bylo mnie stac i nie zawsze,zaczelam wszytsko mu ograniczac,na poczatku bylo ciezko ale po jakims czasie bylo juz tej chwili mieszkam z nowym partnerem juz od jakiegos roku,maly przyjal go dobrze,tak mi sie znowu zmiany typu,jedzienie wspolnie posilkow,czego nie robilam wczesniej jak bylam z synem sama,nowe poczatku mial jakies ale,ciagle sie klocilam z moim obecnym partnerem o syna,ale po jakims czasi zaczelam robic to co on,syn na pocztku byl niedobry,nie sluchal i tej chwili tez nie jest dobrze,nie wiem staramy sie zapewnic mu dobry,cieply dom a syn jest niegrzeczny,nieposluszny,opryskliwy,bezczelny,a ostatnio zaczol sikac i walic w majtki,rozmawialam z nim o tym ale on mowi ze nie wiem czzemu tak robi,dodam ze to nie jest codziennie ale co jakis czas z 2-4 razy na zauwazylam ze jak bawi sie z kolegami to gryzie siebie i jak sie pytam czemu to tez mowi ze nei wiem,mieszkamy za granica odpada pojscie do lekarza bo nie znam na tyle jezyka zeby isc. Nie wiem co mam z nim zrobic,rozmowy nie pomagaja,kary tez nie nawet klaps w tylek nie ze ciezko mi zaciagnac go do nauki,bo twierdzi ze w domu nie musi bo w szkole sie uczy i to mu wystarcza,slucha sie moje partnera ale jak go nie ma to ja mam z nim urwanie glowy. Nie mam juz sily na niego,nie szanuje mnie,potrafi odpyskowac,nie slucha sie,krzyczy,trzaska drzwiam jak mu cos zabronie bo chce przeczytac ksiazki,albo zrobic zadan z matematyki. Nie wiem jak z nim rozmawiac,bo mowi ze ok mamo a za chwile robi cos slysze przepraszam,juz nie bede itp. Moze tutaj ktos mi pomoze,nie wiem doradzi jak dotrzec do niego dopoki nie jest jeszcze za pozno,bo za chwile juz nic z tym nie zrobie i bede miala ciagle problemy z tylko ze w szkole jest bardzo grzeczny i w miare dobrze sie uczy,ale w domu normalnie nie do poznania. Pomocy 2 Odpowiedź przez Cayenne81 2012-06-15 09:19:07 Cayenne81 Bardzo Wnikliwa Obserwatorka Nieaktywny Zarejestrowany: 2012-03-10 Posty: 16,311 Odp: PROBLEMY WYCHOWAWCZE Z 9-LATKIEM:-(kiedy 9 letnie dziecko robi w majtki to już raczej normalne to nie jest,proponuje wizytę u jakiegoś psychologa bo te problemy się z czegoś wzięły,duży wpływ miało Twoje rozstanie z ojcem dziecka,i związek z nowym partnerem,ja wiem mieszkasz za granicą,można znaleźć lekarza w necie umówić się na jakiś konkretny termin i przyjechać,wiem trudne ale czasami trzeba,koleżanka mieszka na wyspach gdy jej syn chorował a tamtejsi lekarze nic nie robili po prostu wsiadła w samolot i przyleciała do Polski leczyć dziecko 3 Odpowiedź przez gojka102 2012-06-15 10:12:04 gojka102 Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-11-28 Posty: 8,606 Wiek: 30+(dokładnie nie pamiętam:)) Odp: PROBLEMY WYCHOWAWCZE Z 9-LATKIEM:-( Twój syn stracił grunt pod nogami,zasady zmieniły się to,że rozstałaś się z jego ojcem i to,że musiałaś ograniczyć jego to pewnie przyjął jako fakt,że może nie jest już dla Ciebie najważniejszy,więc usilnie domaga się powrotu dawnych tego nowy związek i nowe zasady Twojego ma pewnie ciągłe poczcuie niestabilności, jak Ty byś się czuła nie wiedząc co będzie nadwerężyłaś jego poczucie rozmawiałaś z nim o zmianach jakie nastąpią w jego życiu?Co to znaczy,że staracie sie zapewnić synowi dobry,ciepły dom? Co w tej kwestii robicie konkretnie?Dziecko robi w majtki,ma ataki autoagresji,jest nieposłuszne- to poważne nie pomagają kary ani wiem jakie kary stosujesz- może są nieodpowiednie,może nie jesteś to zdecydowanie najgorsza go sądzę,żeby dziecko mogło szczerze porozmawiać z kims kto podnosi na niego rękę. Tylko czasem wśród mroku,straszy i krąży wokół zamyślony marabut, w lepkich błotach błądzący ptakLecz dzień lęki wymiecie,wiec spokojnie możecie drzwiami trzasnąć i zasnąć gdy "dobranoc" powiemy wam Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

problemy wychowawcze z 15 latkiem